Mirando hoy El País, he encontrado una noticia que me ha alegrado un poquito: El Congreso estudiará la entrega del piso como pago de la hipoteca. En el interior del texto, se menciona una iniciativa popular para impulsar una ley al respecto, que está dando sus primeros pasos: de momento tienen esta página web:
Clic para ir a la web
Como véis, la iniciativa se llama como este post: que no te hipotequen la vida, y como estoy totalmente de acuerdo con la base de la idea, le hago la publicidad que está en mi mano, es decir, ponerlo por aquí.
Para mí el hecho de que se pueda entregar el piso como como pago de la hipoteca, no solo servirá para lo obvio (perder el miedo a hipotecarse), sino que además frenará la especulación brutal de que somos víctimas, por la cual los bancos tasan las viviendas como les sale de la flor (o, lo que es lo mismo, como les conviene), y supongo que los precios bajarán. Esto será nefasto, seguro, para mucha gente, sobre todo banqueros, promotores y similares, gente que para la que "arruinarse" significa pasar a vivir como yo vivo ahora mismo (y yo no lo llamo ruina). Pues que se aguanten y bailen, porque es culpa suya. Yo no entiendo de economía a gran escala, no sé si la medida puede ser perjudicial para "la media" española, pero ya sabéis lo que opino en general de las medias.
Ayer empecé el día con media depre al oír en las noticias lo del principio de acuerdo de lo de las reformas de las pensiones y tal y pascual y que para jubiliarse a los 65 años con el 100% de la pensión habría que tener cotizados 38.5 años. Ya no llego, aunque trabaje de aquí a los 65 sin parar nunca más, al cumplir los 65 llevaré 37.5, a lo sumo. Andaré justita incluso para haber cotizado los 37 años cuando cumpla los 67... no es que, si por mí fuese, tenga especial inconveniente en seguir currando hasta los 67, pero sinceramente, me da miedo pensar en mi pobre cerebro para cuando tenga esa edad... la ingeniería del software requiere aprendizaje constante, y no tengo claro que sea un curro fácil de mantener en edades avanzadas. Así que sí: tengo 31 añitos y me acojona quedarme sin curro a los, digamos 55 o 60 años... si me quedo sin curro a los 55, y contando que no haya he pasado previamente por el paro nunca, llevaré cotizados 27 y medio... vivir del paro 10 o 12 años (si es que sigue existiendo paro para entonces)... para luego cobrar una pensión mínima... es que da miedo...
Lo que más miedo da es cómo te "ata" esta situación a tener que ser "fiel" a una empresa, porque asumir "medio riesgo" de cambiar empieza a ser impensable.
Hoy me acabó de rematar el hecho de ver que, por lo visto, esta todo el mundo muy satisfecho con el "pacto social". Buf... por un segundo casi se me contagia un poco de ese entusiasmo al mirar el periódico (online) y leer el titular "La etapa de becario o el cuidado de los niños podrían sumar años cotizados". Me alegré, porque yo me incorporé dos años tarde al mercado laboral porque estuve dos años como becaria (con toda la confianza del mundo que tenía en que me sobraría tiempo para cotizar los años necesarios para cobrar). Pero la estocada final vino al leer, ya en el texo del artículo, que (para lo de contar como tiempo cotizados el tiempo de becas) "podría aprobarse un período de retroactividad de la medida desde el 2009". ¡Yo terminé mi periodo de becas en octubre de 2008!
Y lo que más mosquea (por no decir la palabra que empieza con j en público) de todo esto, es que luego los parlamentarios se acojan a lo de la compensación de las pensiones alegremente (quiero decir sin haber sido perseguidos por el franquismo ni nada), y cuando se les pregunta por ello suelten perlitas con la de Duran y Lleida el otro dia (una lástima que no lo encontré en vídeo). Es para cagarse en todo.
Extracto de una conversación por el messenger. No puedo decir con quien, que no me ha dado permiso:
pepajul@yahoo.es dice: [13:42:43] madre mia [13:42:47] non me preguntes como [13:42:52] pero acabo de encontrar un blog [13:43:09] de unha tia que explica como ser anoréxica... pouco máis ou menos con todas as letras - dice: [13:43:21] si, xa oin falar de eles pepajul@yahoo.es dice: [13:43:24] en plan apologia dos desordenes alimentarios, vaia - dice: [13:43:25] varias veces nos periodicos [13:43:41] polo visto a anorexia poñenlle nome: ana [13:43:48] e a bulimia chamanlle de outra forma: mía pepajul@yahoo.es dice: [13:43:50] xusto - dice: [13:43:51] como se foran persoas pepajul@yahoo.es dice: [13:43:56] xustamente [13:44:26] eu nunca tal oira [13:44:34] e quedeime flipando, vamos - dice: [13:44:34] a min estranoume cando o oin [13:44:51] ¿como pode haber unha paxina na que a xente explica como se esta matando de fame? [13:44:56] MATANDO pepajul@yahoo.es dice: [13:45:00] xa... - dice: [13:45:00] literalmente pepajul@yahoo.es dice: [13:45:02] buf [13:45:03] que forte - dice: [13:45:05] pero ben pensado... pepajul@yahoo.es dice: [13:45:16] pero o mais forte e o rebaño de seguidoras que ten - dice: [13:45:19] hai cousas igual de chungas [13:45:28] estan os que programan suicidios en masa pepajul@yahoo.es dice: [13:45:29] que lle rien as gracias e lle dan a razon - dice: [13:45:33] as paxinas de pederastia [13:45:44] se estas pirado [13:45:51] sempre podes atopar amigos por internet pepajul@yahoo.es dice: [13:45:54] si, pero esas que dis estan prohibidas [13:46:04] non e facil encontralas [13:46:13] eu esta encontreina "sin querer"!!! - dice: [13:46:17] vaia [13:46:20] pois non che sei [13:46:25] non me dou por probar XD pepajul@yahoo.es dice: [13:46:32] jur, que forte [13:46:34] en fin... - dice: [13:47:41] espero qeu cheguemos a ver algo de control en internet [13:47:49] "censura" [13:48:09] a min pareceme terrible [13:48:12] pero non so esas cousas [13:48:27] tamen cousas como videos humillantes que cada dous por tres pepajul@yahoo.es dice: [13:48:33] si - dice: [13:48:34] ves na tele pepajul@yahoo.es dice: [13:48:42] eu teño un que me segue nun blog que teño [13:48:52] que un dia me deu por mirar a ver de que ia o seu - dice: [13:48:54] as veces penso que a xente lle ten que estar afectando a contaminacion pepajul@yahoo.es dice: [13:48:57] e case me da un patatus - dice: [13:49:01] o mercurio, o alumino ou eu que sei [13:49:05] e ten fallos no sistema nervios pepajul@yahoo.es dice: [13:49:07] jajajajajaja - dice: [13:49:07] en masa [13:49:13] en serio, as veces pensoo en serio pepajul@yahoo.es dice: [13:49:14] pode ser, pode ser... - dice: [13:49:17] pq é que non é normal pepajul@yahoo.es dice: [13:49:18] iso que dis da para unha novela [13:49:20] :p [13:49:37] si, si, si non me parece totalmente descabellado, en serio... - dice: [13:49:38] vale, que unha parte a podes explicar polo tema da DESENSIBILIZACIÓN PROGRESIVA pepajul@yahoo.es dice: [13:49:49] sip - dice: [13:49:55] é dicir, o final PARECE normal joder a xente para botarse unhas risas [13:50:04] pero chegan a uns extremos... [13:50:09] parece que todo esta permitido [...] pepajul@yahoo.es dice: [13:52:55] hay moitas cousas "raras" no comportamento das persoas - dice: [13:52:55] o gordo é o descontrol da xente pepajul@yahoo.es dice: [13:53:10] por exemplo, suponse que nos animais o olfato e fundamental para as suas relacions - dice: [13:53:13] pero esta claro que se o cerebro lles funciona mal... pepajul@yahoo.es dice: [13:53:28] pero as persoas disfrazamos por completo os nosos olores naturais [13:53:51] polo que as respostas naturais seguramente se ven afectadas [13:54:03] eso por poñer un exemplo, claro... [13:54:14] ... [13:54:24] o mundo acabase, ten razon a avoa de X... - dice: [13:54:29] XD [...] [13:57:54] Sí, hai que falar coa avoa de X pepajul@yahoo.es dice: [13:57:55] clarametne [13:57:57] si - dice: [13:58:02] que ben pode montar unha secta [13:58:08] e ser a suma sacerdotisa pepajul@yahoo.es dice: [13:58:08] si - dice: [13:58:12] XD [13:58:27] so con dicir que o mundo se acaba xa ten un monton de seguidores asegurados pepajul@yahoo.es dice: [13:59:07] xD [13:59:24] X se ha unido a la conversación pepajul@yahoo.es dice: [13:59:28] xD - dice: [13:59:28] oes, X... [13:59:34] estamos pepa e eu aqui pensando... [13:59:38] que o mundo se acaba [13:59:41] e digo eu [13:59:46] xa que tantas persoas coincidimos [14:00:07] non cres que a tua avoa lle cundiria montar unha secta e facese a suma sacerdotisa da secta? [14:00:11] disque son bastante rentables [14:00:18] ela pon unha tunica branca [14:00:25] e sae dicindo que o mundo se acaba [14:00:34] e pepa ti e eu saimos en plan lugartenientes pepajul@yahoo.es dice: [14:00:41] xD - dice: [14:00:54] para darlle importancia non deixamos qeu ninguen se achegue a ela [14:01:02] e falamos das suas iluminacions [14:01:15] faste un blog de eso [14:01:19] pos unha foto [14:01:29] e en unha semana tes unha lexion de pirados pepajul@yahoo.es dice: [14:01:31] jo, -, telo todo pensado... - dice: [14:01:38] ai, pepa pepajul@yahoo.es dice: [14:01:45] coa mesma, se a avoa de fran non quere, facemolo coa tua - dice: [14:01:45] hai que identificar o`portunidades [14:01:58] ata agora ainda podias comprar pisos e revendelos a pobres desgraciados [14:02:07] que se hipotecaban ata as orellas [14:02:15] para ter un piso no que so podian entrar de canto [14:02:28] ou poñer un taller de costura explotar as señoras [14:02:40] é imposible chuuparlle mais sangre a xente [14:02:59] e é imposible explotar ás señoras máis que ós chinos [...]
Por gentileza de mi compañero pedroemilio de Ciao, os traigo un cuento que a su vez él aprendió de su hermano, y que además de gustarme, me pareció muy esclarecedor. A ver a quien le dice algo...
Había una vez, en un país no muy lejano, una aldea en la algunos de sus habitantes tenían asnos para ayudarles a labrar la tierra.
Un buen día, llegó a la aldea un forastero, que fue casa por casa ofreciendo 100€ por cada pollino que le vendiesen. Algunos aldeanos le vendieron algunos de sus animales, porque era un buen precio.
Al día siguiente, volvió el hombre y ofreció 150€ por cada burrito, y otro tanto de la población vendió los suyos.
Al día siguiente ofreció 300€, y el resto de la gente vendió los últimos burros, y no quedaron más burros en la aldea. Al ver que no había más animales, ofreció 500€ por cada burrito, dando a entender que los compraría a la semana siguiente, y se marchó.
Al día siguiente mandó a su ayudante con los mismos burros que había comprado en la misma aldea, y le dijo que los ofreciese en venta a 400€ cada uno. Ante la posible ganancia a la semana siguiente, todos los aldeanos compraron sus burros a 400€, y quien no tenía el dinero lo pidió prestado. De hecho, compraron todos los burros de la comarca.
Ayudante y señor, con su buen saco de dinero en las alforjas, desaparecieron de aquel país y no volvieron a verse más. La aldea quedó llena de burros y de deudas.
Hoy me convierto en comentarista deportiva, ¿por qué no? Para algo es mi blog, escribo lo que quiera, ea :D
Yo antes era muy futbolera, pero la verdad es que últimamente estoy un poco asqueada/aburrida de futbol... no me preguntéis por qué... Pero oye, un Mundial es un Mundial. A todo esto, eché un poco de menos el ambiente que tuvimos en Dakar con la Eurocopa, los triunfos patrios saben distinto cuando estás expatriado... Pero a lo que iba, que estuve atenta al Mundial, y cada vez más, y ayer vi el partido, y hoy me da la gana comentarlo en mi ventanita al mundo.
Lo que quiero comentar es, básicamente, que el equipo de Holanda fue una vergüenza para su país, y el árbitro para su familia, y el equipo español un orgullo para todos, y eso habría sido así aunque hubieran perdido, ¡pero qué injusto habría sido!
Yo hoy intento ponerme en la piel de un holandés y no soy capaz. Me pregunto qué sentirán hacia una representación de su país tan sucia, su equipo ha dado una imagen de ellos lamentable, y encima ha perdido. Me pregunto, ¿se habrían puesto contentos de haber ganado así? Eso también sería lamentable; a lo mejor tuvieron suerte, de que al providencia no los haya puesto en evidencia. Y me pregunto, ¿qué habríamos sentido los españoles si hubiera sido nuestro equipo el que hubiera salido al campo a librar una guerra en lugar de jugar un partido de fútbol? A mí personalmente no me habría gustado ver eso, yo habría preferido verlos perder que verlos ganando con semejante espectáculo vergonzoso. Pero ganaron, y lo hicieron siendo el equipo más limpio del mundial, sin perder los papeles ni siquiera contra un equipo que salió a matar (pero literalmente) y contra un árbitro (sí, he dicho "contra" intencionadamente) descaradamente parcial (vaya usted a saber por qué motivo, razón o circunstancia). Nuestros chicos estuvieron por encima de todo eso. Por eso, hoy toda España estamos orgullosos. Y de verdad, lo siento por los holandeses que, además de tristes, estén hoy avergonzados. Tranquilos, no pensamos que los holandeses en general seáis así.
Ah, y mi más sincera enhorabuena a Alemania por su tercer puesto. Ya sé que es un puesto amargo, pero tenéis un equipo del que sentiros orgullosos, y a mis ojos y seguro que al de mucha otra gente, vuestro tercer puesto, con el juego que han demostrado los vuestros, y su honradez y limpieza, es un puesto muchísimo más digno que el segundo. Y lo siento, ganar solo puede ganar uno, y esta vez tenía que ser nuestro.
He aquí el "lance" más vergonzoso de la contienda
Y para colmo de vergüenzas, ahora protestan el arbitraje. Yo no me lo explico, ¿no ven que hacen el ridículo?
Ayer subió el IVA. Eso lo sabe todo el mundo y este no es un blog de noticias (ni de política, ni de economía). Pero es un blog personal y lo puedo aprovechar para protestar. Ya me parecía bastante malo que subieran precisamente el IVA, que es un impuesto bastante injusto, pues no sólo lo pagamos ricos y pobres por igual, sino que además (y esto no sé muy bien como va, pero a grandes rasgos) el que tiene algo (una empresa) se lo devuelven, sin poder controlarse realmente si el papel higiénico que compró y cuyo IVA se dedujo fue a parar al WC del bar o al de casa. Así que al final lo pagamos pagan más los pobres que los ricos... Pues eso, por si no estaba ya lo suficientemente mosqueada, oía en la radio, de camino al curro a no me acuedo quién (creo que Mª Teresa Fernández de la Vega) decir algo así como que la subida del iva no se iba a notar en las estadísticas de consumo; no me acuerdo exactamente de las declaraciones, y no encuentro ahora en Internet la cita exacta de lo que me refiero... Venía a decir que, en término medio, los españoles seguirían consumiendo por igual, que a lo mejor así al principio, con el shock frenábamos un poquito, pero que eso no era nada.
Y eso me recordó a una definición de estadística bastante famosa, que creo que procede del libro "Los señores de la guerra", que dice:
La estadística es una ciencia según la cual, si yo me como un pollo y tú no te comes ninguno, nos hemos comido como promedio medio pollo cada uno.
Pues eso... que a lo mejor, para compensar, hay por ahí algún rico que se vaya a comer mi medio pollo... porque lo que se dice yo... si con los precios como estaban hasta ahora, tenía que ajustar para llegar a fin de mes, y si no me han subido el sueldo, seguiré teniendo que ajustar, pero más aún. O a lo mejor soy yo la rara, porque me empeño en mantener mi economia saneada y no tirar de crédito más que cuando es estrictamente necesario.
Ultimamente ando muy opcupada: mucho curro, he hecho un par de traducciones para una amiga, CIAO, la UNED... y varias cosas más que no vienen a cuento. El caso es que no logro sacar tiempo para contar nada por aquí. Pero el otro día me encontré por la calle una de esas típicas cosas que a veces te llegan en un reenvío al correo y no te las crees, y es que lo tengo que compartir con el mundo mundial. Este mensaje, dirigido a todas las chicas del barrio, estaba a pocos metros de donde yo vivo. Llegaréis fácilmente a la conclusión de que no vivo precisamente en la zona más chic de la ciudad:
100% verídico, lo juro. Por supuesto he borrado los nombres y apellidos de personas implicadas, que no me queiro meter en líos ni difamar a nadie sin conocimiento de causa.
Ya en su día me pareció muy fuerte y les escribí a modo de queja, ya que me parece muy fuerte, en los tiempos que corren, que andan modificando el idioma para tonterias (como el tener que decir "los miembros y miembras del jurado", que queda como una patada en el culo, u otras cosas del estilo y a cual más ridícula, en mi humildísima y particularísima opinión), que una palabra signifique algo peyorativo por el hecho de ser "dicho de la mujer". Vamos hombre, ¡¡¡como si los tíos no "picoteasen"!!!
Me contestaron algo así como esto:
nunca me he creido esto, pero bueno, es gracioso
Bueno, honestamente, bien por ellos que me contestaron, ya no es poco, pero ¡hace como 3 años! Y siguen "trabajando en ello"... Lástima que no conservo ese email para ilustrar mejor la entrada... Sólo quería dejar aquí mi pequeña denuncia social sobre esto. Tampoco es que yo sea precisamente una feminista, pero jo...
Me recordó esto un email de chiste que me enviaron el otro día, un poco exagerado, pero gracioso e ilustrativo:
Hace tiempo que había visto algo de esto por ahí por internet, pero no lo probé hasta hoy, y guay, así que os explico, por vuestro propio bien. Podría titularse este post "Soluciones para tiempos de crisis Vol. I".
Por lo visto, todos esos números que empiezan por 90x son servicios "instalados", por decirlo de alguna manera, por "encima" de un número de teléfono nacional normal. En el momento en que se crearon, estaba bien (en algún caso, no todos, pero bueno) para el usuario que llamaba, porque, por ejemplo, 901 y 902, si el destino estaba fuera de tu provincia, salía más barato que una llamada interprovincial. ¿Pero qué pasa ahora? Pues que casi todo el mundo tiene tarifa plana de llamadas nacionales, pero resulta que si el número empieza por 90x no se considera llamada nacional, y te la cobran, así que ya no compensa nunca llamar al 90x en luegar de al número "originario". Pero el problema es que en muchos casos el número "normal" no se hace público, me parece que porque las compañías pagan a las empresas que usan los 90x por llamada recibida en ellos. Y ahí es donde entra en juego la web no mas números 900, una web muy sencilla de usar. Tú pones en un cuadro de búsqueda el número 90x del que dispones y te ayuda a buscar el número normal al que equivale. Yo lo acabo de usar ahora mismo, ya os digo, y perfecto. Encontré tres opciones, y por supuesto la válida era la tercera que probé (la primera no daba señal y la segunda un operador automático para el que necesitaba claves de las que no disponía), pero bien, un eurito pa la hucha. A partir de ahora lo voy a hacer siempre. Ea.
Por si alguien no lo sabe, soy ingeniera informática y mileurista. Me gusta mi trabajo pero, como todos, me doy cuenta de que ni se me valora ni se me paga acorde a la formación y experiencia que tengo, ni al rendimiento que doy, ni a la demanda de mi perfil. Si alguien lo entiende que me lo explique.
Hace como un año, puse esta canción en un post. Hoy la he encontrado en Goear y, como queda mucho más vistoso que en forma de enlace, pues la vuelvo a poner. Es mi blog y me lo follo cuando quiero ;). Además, añaado la letra y una imagen muy a propósito.
No vas a tener casa en tu puta vida Desakordes Haya espacios protegidos ya sean montes o valles paraisos naturales o animales extinguidos. Incorruptibles alcaldes, concejales y partidos, ecologistas curtidos, periodistas aguerridos, terrenos inexpropiables.
No habrá ley que nos impida reca-reca-recalificar. No habra juez que no podamos sobornar. No vas a tener casa en tu puta vida No vas a tener casa en tu puta vida No vas a tener casa en tu puta vida
Cuando vayas a Madrid chulona mía no vas a poder vivir ni de alquiler. Pero voy a hacerte un campo golf en la Gran Vía y en cibeles una fila de chalets. Maletines, fundaciones, repartimos comisiones; en materia de extorsión nadie da más. Instauramos presidentes, democracias malolientes, rellenamos cualquier hueco que se pueda edificar
No habrá ley que nos impida reca-reca-recalificar. No habra juez que no podamos sobornar.
no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida no vas a tener casa en tu puta vida [...]
Yo paso de hacer comentarios sin el suficiente conocimiento, pero lo primero que se me ocurrió pensar fue qué ancho de banda abría en los demás países. Y encontré un hermoso gráfico. ¡Vaya sorpresa! hay países con más que nosotros, ¿estarán ellos tan preocupados como nosotros por la economía de sus "fabricantes de cine"?
Para ver la imagen grande, haz clic sobre ella
Un poco a cuento de todo esto, fui el otro día al cine (a ver "Los Abrazos Rotos", que encima me pareció bastante mala), con carnet de estudiante, CINCO EURAZOS Y MEDIO. O sea... mátame camión... yo no entiendo nada...
A la vuelta de Senegal pasé por Sevilla y de feliz casualidad me coincidió una exposición de fotografía en la calle. No soy tan culta como creo parecer, lo único que puedo decir es que me encantó. Ya hace unos meses, pero se me había quedado grabado el nombre del fotógrafo y hoy, en un rato de aburrimiento, he estado buscándolo en Internet.
En YouTube encontré este pequeño vídeo, que no le hace justicia, pero bueno:
Y una tal Maria Laino sacó fotos de las fotos y las incluyó en su fotoblog.
El colombiano Ruven Afanador inauguró ayer la exposición Mil besos, una serie de 64 fotografías en las que bailaoras y cantaoras de Andalucía occidental aparecen vistas por el artista que firma muchas de las portadas de las grandes revistas de moda. Una mirada que dejará atónitos a muchos aficionados.
Lamento no haber puesto la entrada a tiempo para que pudiéseis ir a ver la exposicion...
Ya sé que a veces me fijo en cosas raras, ¿qué se le va a hacer? Estoy convencida de que algún día esta peculiaridad me servirá de algo. Mientras tanto, me lo paso bien, oye.
Pues ultimamente me he fijado en la proporción entre las matrículas "viejas" (formato "XX-0000-YY", donde XX es el codigo de provincia e YY las letras) y las "nuevas" (formato "0000 ZZZ"). Porque ya hace muuucho tiempo que recuerdo el comentario "ya se empiezan a ver casi más matrículas nuevas que de las viejas", y ya hace también mucho que ya lo tenía interiorizado. Y sin embargo, en mi barrio, me he dado cuenta de que esta proporción está "muy empatada", y no estoy segura, pero juraría que es que están "proliferando" las viejas como champiñones en otoño.
Anoche los conté, en un tramo de calle de unos 30 o 40 metros, 39 coches aparcados: 21 con matrícula nueva, 18 con matrícula vieja. Es exagerado, ¿no? O sea, tengo razón, ¿verdad? Lo normal sería, digamos, 35 y 4, o algo así, ¿no?
Igual es que estoy yo loca, es harto probable. Pero si no, lo que estoy es intrigadísima de si esto es así a nivel global. Yo es que vivo en un barrio "popular", y me figuro que será que la gente humilde está vendiendo los coches nuevos y comprando viejos...
Pues que el otro día estuve tomando algo con unos amigos y, para variar, acabamos hablando de la crisis, la burbuja inmobiliaria, y toda esa pesca. A mí se me escapa muchísimo todo lo que tenga que ver con economía o con polítca (ya si mezclamos las dos cosas, me mata), pero hay veces que veo algunas cosas claras. Pocas veces. Y una de ésas fue cuando vi, a través del blog de mi colega de Toronto, el gráfico que os pongo más abajo. Obviamente, no es de mi autoría, ni de la de mi compañero, de hecho no sé de quién es, sólo sé que procede de aquí. Pues les intenté explicar a mis amigos el gráfico en cuestión, pero nada como verlo de verdad, a mí todavía se me revuelven un poco las tripas cuando lo veo, no estoy segura si de miedo, de asco, o de cabreo. Porque que nadie intente tomarme el pelo diciéndome que no se veía venir; una cosa es que yo, en mi supina ignorancia de españolita media, no lo haya visto, pero que a gobernantes, economistas, y demás entendidos del país se les haya pasado, no se le ocurre ni al que asó la manteca. ¿No será más bien que a alguien le convenía llegar a donde se ha llegado -y a donde todavía llegaremos?
Lo siento, esta no será la entrada más fina de la historia del blog.Tampoco la más currada, que no tengo mucho tiempo. Pero os dejo un par de fotos de mis Carnavales de este año.
La primera es del sábado en Coruña, justo antes de salir de casa, no salgo yo porque me negué por una reivindicación justa que no viene al caso, pero estar estaba. Lo importante de la foto es el gran triunfador de la noche: el gran zurullo. 21 fotos contadas que le hicieron, ahí es nada. Lo que le gusta a la gente el humor escatológico, es digno de estudio. Estudio que yo no haré.
Ahí están mis compañeras moscas "degustando"
La segunda es de Ourense, con mi superdisfraz hecho a mano. La de trabajo que me dio... pero mereció la pena, sobre todo por lo bien que me lo pasé ideándolo y construyéndolo. Y también gustó mucho, aunque no triunfó tanto como el superzurullomegazor. Estoy pensando que ahora que ya ha pasado la fiesta igual lo pongo en venta (es que ando peladilla), ¿alguna oferta?
Mamba Negra y Bill tenían envidia de que mi disfraz molaba más que los suyos e intentaron matarme.
PD: tenía intención de publicar un post explicando la construcción del disfraz de Operación, puede que lo haga... y puede que no... ya veremos...